H…εκδίκηση του αυθεντικού

στις

Σοκαρισμένοι οι πολιτικοί και οι δημοσιολογούντες στον Δυτικό κόσμο, και όχι μόνο, βλέπουν ξαφνικά (;) μεγάλα κομμάτια λαού να τους γυρνάνε την πλάτη και
την ιστορία να αλλάζει.

Τι έγινε ξαφνικά;

Οι πρωταγωνιστές της «κανονικής» πολιτικής ζωής επέλεξαν να μεταμορφώσουν την Δημοκρατία και τους θεσμούς, εθνικούς και υπερεθνικούς, σε «μαγαζιά», σε Α.Ε. όπου
ο καθένας έπαιζε ένα ρόλο ανάλογα την συγκυρία.

Το τμήμα προσωπικού ήταν πιο κοντά στον άνθρωπο, το τμήμα πωλήσεων λίγο πιο μακριά. Όλοι όμως ήταν πίσω από την ίδια τζαμαρία.

Μια τζαμαρία που εντός της υπήρχαν πάσης φύσεως άχρηστα υλικά με τα οποία εθίστηκε το εκλογικό σώμα.

Ακόμα και όταν ο λαός, μεγάλα, προσγειωμένα στην πραγματικότητα κομμάτια του, άρχισε να κάνει κριτική τότε απλά τα τζάμια έγιναν διπλά για να μην ακούγεται.

Τα μεγάφωνα της εξουσίας έπαιζαν πάντα το ίδιο χαρωπό τραγουδάκι. Περάστε κόσμε το αφεντικό τρελάθηκε. Και όταν έπρεπε να παίξουν και κάτι πιο δυσάρεστο άφηναν
πάντα χώρο για ένα ευχάριστο διάλειμμα.

Υπήρχε (και υπάρχει…) η πεποίθηση στον πολιτικό κόσμο που «έτρεχε» τον Δυτικό κόσμο πως «το μαγαζί είναι δικό μας». Οπότε ας χάσουμε και κάποιους πολίτες-πελάτες,
τα ψηφαλάκια να μοιραζόμαστε. Όσα και να είναι. Ότι και να είναι.

Άλλωστε είναι και το άλλο ότι και να κάνει ο «πελάτης» εδώ θα ξαναγυρίσει.

Ούτε όταν οι πολίτες γύρισαν την πλάτη, σε μεγάλους αριθμούς, στην πολιτική, και δεν ξαναγύρισαν ποτέ το μήνυμα δεν ελήφθη γιατί όλοι ήθελαν δεν ήθελαν
θα πλήρωναν με τους φόρους του τα κόστη του «συστήματος»

Οπότε το «σύστημα» συνέχιζε αμέριμνο και μαζί του κάθε ώρα γινόταν χειρότερο το εκλογικό σώμα που απέμενε να παρακολουθεί, να διαπραγματεύεται, να εμπορεύεται.

Το σύστημα ανακυκλωνόταν και συρρικνωνόταν. Αλλά επιβίωνε. Γινόταν τροφή και έτρωγε τους οπαδούς του.

H παράσταση ήταν λίγο ως πολύ η ίδια, και ανεξάρτητα αν το αποτέλεσμα την διέψευδε, ο τίτλος ήταν σταθερά «εμείς μόνο θα σας σωσούμε». Το κοινό ανταπαντούσε
να θυμάστε πως και εμείς θα σας σώσουμε.

Πότε – πότε αλλαζαν οι πρωταγωνιστές. Μπαίναν μερικά χορευτικά στην παράσταση. Κάποιες κορώνες.

Το θέατρο είχε αδειάσει σε υπερβολικό βαθμό αλλά το έργο αντί να αλλάξει απλά «ανανεωνόταν». Διότι πάντα υπήρχε αρκετό κοινό για να συντηρεί την παράσταση. Και να συντηρείται.

Κοινό που κάθε μέρα αγρίευε και κάθε μέρα του πετούσαν και άλλο αίμα στην αρένα για να το ικανοποιήσουν.

Όμως η ζωή έχει δική της ισορροπία και εκδικείται. Και αυτό τελικά είναι πολύ ωραίο.

Όταν οι «κανονικοί» μάζευαν στις αυλές τους απίθανα άτομα έπρεπε να περιμένουν πως κάποιοι θα βρούν πιο απίθανα,
όταν έταζαν απίθανα πράγματα θα έπρεπε να ξέρουν πως κάποιοι θα τάξουν πιο απίθανα,
όταν καλλιεργούσαν την ισοπέδωση, θα έπρεπε να περιμένουν τον οδοστρωτήρα
όταν η εξουσία γινόταν παιχνίδι στα χέρια μαθητευόμενων μάγων με κομματικά ένσημα ήταν σίγουρο πως θα ερχόταν και η ώρα των ταχυδακτυλουργών.

Όταν αποθέωναν το μέτριο έπρεπε να περιμένουν πως θα έρθει και η ώρα του πάτου.

Ίσως απλά ήρθε η ώρα το… αυθεντικό να πάρει την θέση του πουλώντας τοις μετρητοίς όσα πούλαγαν με δόσεις τόσα χρόνια οι άλλοι.

Νέμεσις.

Advertisements