Η Ελλάδα (μόνη της) ΔΕ Θα τα καταφέρει, επειδή…

στις

Με την ευκαιρία της ΔΕΘ, για άλλη μια χρονιά ζούμε σε απευθείας μετάδοση την περιγραφή των συλλογικών ονείρων της μεγάλης πλειοψηφίας ενός λαού όπως αυτά εκφράζονται από την πολιτική του ηγεσία.

Περιγραφές για κάποιον άλλο τόπο, σε κάποιον άλλο χρόνο όπου νεράιδες και μάγικα ραβδιά δουλεύουν υπερωρίες.

Περισσότερο και λιγότερο ακραίες… φαντασιώσεις που βαφτίζονται σχέδια και έχουν ώς κοινό σημείο τους οτι από όποια αφετηρία και αν ξεκινήσουν θα καταλήξουν νομοτελειακά στο ίδιο αδιέξοδο.

Η Ελλάδα, ευλογημένη από την θέση της και με ατού το φυσικό της περιβάλλον ζεί και θα ζεί για πολλά χρόνια από την συγκυρία, την γεωγραφία και την τύχη (πλήν των περιπτώσεων που η ανθρώπινη παρέμβαση κατάφερε να καταστρέψει το έτοιμο «εμπόρευμα», δηλαδή παραλίες, δάση, βουνά, κτλ).

Και αυτό γιατί, (εκτός ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων), η ελληνική πολιτική και οικονομία πέρα από τα γνωστά προβλήματα, που ίσως και να λύνονται (π.χ. γραφειοκρατιά, αναξιοκρατία) και τις αντικειμενικές δυσκολίες που μπορούν και να ξεπεραστούν (π.χ. η μικρή ελληνική αγορά μπορεί να είναι πρόβλημα) μοιάζει με αυτοκίνητο κατασκευασμένο στο ανατολικό μπλόκ την δεκατία του 70 το οποίο θέλει να τρέξει σε ράλλυ κόντρα σε μοντέλα του 2017.

Με 3 λόγια.

1.Ούτε το πολιτικό σύστημα, ούτε σε μεγάλο βαθμό ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας θέλουν να απαντήσουν στο ερώτημα «αυτά που λέμε, αυτά που θέλουμε, ΠΩΣ θα τα κάνουμε;»

Και αυτό γιατί το ερώτημα «ΠΩΣ» θα φέρει μαζί του το ερώτημα «ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ» και σε αυτό το σημείο αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί στην χώρα υπάρχουν οι εξής άγνωστες λέξεις: Επιχειρηματικό πλάνο, περιγραφή καθηκόντων, επιλογή προσωπικού, ανάπτυξη προσωπικού, σχεδιασμός ανταγωνιστικού προϊόντος – υπηρεσίας, παρακολούθηση του ανταγωνισμού, εσωτερική αξιολόγηση, κτλ

2. Σε αυτο το σημείο «κουμπώνουμε» και τον κύριο λόγο ο οποίος και στην πολιτική και στην οικονομία χαρακτηρίζει την Ελλάδα ως χώρα στην οποία υπάρχει έλλειψη προσπάθειας – επιμονής – στόχου.

Υπάρχει…επιθυμία αλλά δεν υπάρχει σχέδιο. Δεν μπορεί να ξεκινάς κάτι λέγοντας ΤΙ θα κερδίσεις, ΠΟΥ θα φτάσεις,  αν δεν έχεις ξέρεις ΠΩΣ θα το κερδίσεις. Εδώ όλα αρχίζουν και σταματάνε στο θα βγάλουμε λεφτά επειδή πιστεύουμε οτι θα τα βγάλουμε. Έτσι απλά. Η πίστη όμως αφορά την σχέση του ανθρώπου με το Θείο. Τα υπόλοιπα χρειάζονται κάποιου είδους αποδείξεις, κάποια μέτρηση, κάποια μελέτη. Κάποιου είδους απάντηση στο ερώτημα ΠΩΣ; Υπάρχει αγορά; Έχεις τον κόσμο – τα υλικά – τις υποδομές που χρειάζεται στην παραγωγή;  κτλ

3. Επανάληψη των ίδιων λαθών και πεισματική άρνηση αλλαγής μοντέλου επειδή δεν έχουν γίνει κατανοητά τα λάθη. Ο φαύλος κύκλος είναι ο εξής: Μια ιδέα που μπαίνει σε εφαρμογή χωρίς τις προϋποθέσεις, η αποτυχία της ιδέας, η εγκατάλειψη της ιδέας, η αναζήτηση μιας νέας ιδέας και φτού και από την αρχή.

Αυτά πολύ, πάρα πολύ, συμπυκνωμένα.

Βεβαίως δεν είναι όλα μαύρα και δεν γίνονται πάντα έτσι τα πράγματα. Υπάρχουν και οι εκπλήξεις.

Για αυτό όμως λέγονται εκπλήξεις.

ΥΓ: Στο πανεπιστήμιο μας έμαθαν πως όταν τα πράγματα έχουν φτάσει στα όρια τους πρέπει να αντιμετωπίζεις το πρόβλημα σαν ένα…παγάκι που έχει λάθος σχήμα.

Θα το λιώσεις και θα το παγώσεις από την αρχή.

Αυτό χρειάζεται η χώρα, και καλό θα ήταν να ζητήσει να της δείξουν πως γίνεται κάτι τέτοιο, άλλα «παγάκια» που λειτουργούν.


ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ:Η Ελλάδα θα χρειάζεται πάντα χρηματοδότηση επειδή…

Ελλάς – Γαλλία… και οι αριθμοί που λένε άλλα

 


 

 

 

 

Advertisements