Αντίστροφη μέτρηση, καταμέτρηση, αναμέτρηση…

στις

Αγαπητό μου δημόσιο σημειωματάριο,

συνηθίζεται αυτές τις ώρες, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος οι άνθρωποι να τρέχουν να ευχηθούν, σε αυτούς που λένε πως αγαπάνε αλλά κυρίως σε αυτούς που έχουν ανάγκη, να τρέχουν να ετοιμαστούν για το γλέντι, για να περάσουν καλά αλλά κυρίως για να μπούν στο μάτι του απέναντι, και να ελπίζουν. Αυτό το τελευταίο αποκλειστικά για εαυτούς.

Εγώ σημειωματάριο μου έχω ένα θεματάκι με τις συνήθειες του συρμού γενικά, με κουράζει η επανάληψη και βαριέμαι τις τυπικούρες άνευ νοήματος ειδικά όταν έχουν αποδειχτεί αδειανά πουκάμισα και μια, και δυο, και τρείς φορές. Οπότε απο ευχές δεν έχω, αλλά για να μην με πείς και εσύ Σκρούτζ να σου πώ και μη χειρότερα (με μια δόση ρεαλισμού). Κανένα άγχος δεν με κατατρέχει και όπως θα έχεις υποψιαστεί απο καιρό απο τους «άλλους» με νοιάζει μόνο μια μικρή μειοψηφία οπότε και απο εκεί καθαρίσαμε. Με καταλαβαίνουν όπως και να έχει γιατί μοιάζουμε.

Και αφού έχουμε τύχει συμμαθητές στα ίδια τα θρανία ξέρουμε καλά πως τα μαθήματα μας τα διαβάσαμε μεν αλλά στα θαύματα κοπήκαμε μαζί με πολλούς άλλους και ελπίδα δεν υπάρχει. Ετσι και το ΄17 θα μπολιάζουν το μέλλον, τα παιδιά, με γνώσεις για τις κακές μεγάλες δυνάμεις, τα αγγλόφιλα και τα ρωσόφιλα κόμματα και πάει λέγοντας,και ύστερα θα τους λένε για τον Σωκράτη. Οι σελίδες για το τέλος, ταπεινωτικό και άθλιο σε πάρα πολλές περιπτώσεις όσων μάτωσαν για την πατρίδα, οι σελίδες για τις φατρίες που ξέσκιζαν τις σάρκες (και το πορτοφόλι κυρίως) της χώρας, οι αφηγήσεις για τον αλάθητο λαό που πήγε το κώνειο στον Σωκράτη στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι σαν να μην υπάρχουν, όταν υπάρχουν.

Το αυτό σενάριο θα παίζεται και σε άλλες σκηνές.

Και τίποτα δεν θα αλλάξει διοτι απο λαό ατυχήσαμε και απο ηγεσία δυστυχήσαμε. Και η ηγεσία είναι σε κάθε επίπεδο απο το μαγαζί με τους 2 υπαλλήλους ώς την οικογένεια και την διοίκηση του κράτους. Και απαιτεί πράγματα που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα.

1

(εκεί κατέληξα το 99, σε μια πτυχιακή, με κάμποσες σελίδες βιβλιογραφία)

Εδώ βεβαίως αγαπητό μου σημειωματάριο πρέπει να κάνουμε και οι δυό μας την αυτοκριτική μας. Διοτί και εσύ θα έπρεπε να με βοηθήσεις όταν βάζω τις λέξεις σε μία σειρά να αντιληφθώ οτι εδώ δεν μιλάμε για ένα ατυχές γεγονός. Μιλάμε για το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής στην Ελλάδα που δεν το έχεις πάρει. Να είσαι καπάτσος, να ξερεις χωρίς να ξέρεις, να φέρνεις τον κόσμο στα δικά σου μέτρα και την αλήθεια στο δικό σου ψέμα.

Θα αλλάξει τίποτα απο όλα αυτά το 17; Όχι δεν θα αλλάξει. Θαυματοποιοί που με έναν βασικό μισθό έκαναν σπίτια και εξοχικά θα χτυπούν νταούλια κατά των golden boys, μάγοι που κατάφεραν να ζήσουν μια ζωή ολόκληρη με ένσημα 5-6 ετών θα καταριούνται όσους δεν κόβουν τις συνταξάρες αυτών που κολλησαν 40 χρόνια ένσημα για να τα μοιράσουν αλλιώς. Αυτό το τελευταίο λέγεται κοινωνική δικαιοσύνη και όποιος δεν το θέλει είναι κακός άνθρωπος. Σκρούτζ. Λένε.

Άχρηστοι και το 2017, χωρίς ένα τυπικό ή εστω μισό ουσιαστικό προσόν θα έχουν τα πόστα στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Τενεκέδες πολυτελείας με άκρες και κυρίως, απο αυτό πρέπει να μάθουμε, ενωμένοι και αποφασισμένοι να πατήσουν όποιον αξίζει, συνασπισμένοι και μαθημένοι να φυλάνε τα περάσματα. Fuck.

Οι αλχημιστες τις διπλανής πόρτας θα ονειρεύονται και πάλι μαγικές λύσεις την ώρα που πυροτεχνήματα θα σκάνε στον αέρα. Και θα τρέχουν να συνωστιστούν σε κάμερες και μικρόφωνα για να αποδείξουν και πάλι πως δεν ξέρουν τι γίνεται στην χώρα, στην Ευρώπη στον πλανήτη αλλά αυτό δεν έχει απολύτως καμία σημασία….Ύφος και στόμφος να υπάρχει και δεν πάει να …..Να αλλάξουμε όνομα στην τρόικα να την πούμε θεσμό, να αλλάξουμε όνομα στην εξαθλίωση, να αλλάξουμε όνομα στην ανοργανωσία….Να τα αλλάξουμε όλα αρκεί να μην αλλάξουμε εμείς. Αρκεί να μην αλλάξουν αυτοί. Αυτοί είναι λάθος, ήταν λάθος τόσα χρόνια και θα είναι πάντα λάθος. Αλλά…είναι μέσα απο το φράχτη. Σημαντικό αυτό. Επιτρέπει το πλιάτσικο.

Πέρασε όμως η ώρα και πρέπει να τα πώ ιδιωτικά και με το ιδιωτικό μου σημειωματάριο. Εκεί θα τα πούμε λίγο πιο χοντρά. Γιατί δημόσιο σημειωματάριο μου σημασία στην ζωή έχει να φέρεσαι στους γύρω σου έχοντας τις ίδιες αρχές που έχεις για τον εαυτό σου και να φέρεσαι στον εαυτό σου με την ίδια αυστηρότητα που φέρεσαι και στους γύρω σου. Και καθώς με βλέπω 31.12.2016 να είμαι ακόμα στην Greece, και καθώς άλλη μια ευκαιρία δεν αξιοποιήθηκε, ένας είναι ο φταίχτης και θα τα ακούσει δεόντος. Πάλι σπατάλησε τον χρόνο και τον εαυτό του.

Θα ξεκινήσω επίσης με το ότι θαύματα δεν γίνονται και δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα όπως θέλουμε, ξεκίνα απο κάπου και θα τα φέρεις στα μέτρα σου ρε…..

Και θα τελειώσω ευχαριστώντας τους φίλους που με ταρακουνούν με λόγια ουσιαστικά. Αξίζουν το ’17 να είναι καλύτερο. Δεν είναι ευχή, αλλά διαπίστωση. Θα ακολουθήσει την μοίρα των λοιπών διαπιστώσεων. Θα επαληθευτεί η αξία της όταν θα είναι πολύ αργά για να πραγματοποιηθεί.

Μετά λόγου γνώσεως

Κ.Α.

Advertisements