Το θέμα είναι και πόσα ΟΧΙ λέμε και γιατί

στις

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα αναρωτιόμαστε ποιος είπε το ΟΧΙ.

Ήταν ο Μεταξάς; Ο λαός; Όλος ο λαός;

Και σταματάμε εκεί.

Αφήνοντας το επι της ουσίας άλυτο. Για να υπάρχει και του χρόνου.

Γιατί αν το λύσουμε αυτό ξεκινάνε τα πιο δύσκολα.

Πώς κατάφεραν να είναι ενωμένοι σχεδόν όλοι απέναντι στον κατακτητή;  Πώς έβαλαν την πατρίδα υπεράνω κάθε προσωπικής επιδίωξης; «Επώνυμοι» και «ανώνυμοι» πώς βρέθηκαν δίπλα δίπλα;  Αλλά και ποιοί, γιατί και πώς δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και συμβιβάστηκαν και πρόδωσαν, κτλ…;

Και μετά; Τι έγινε μετά;

Μέσα στην κατοχή, αλλά και ύστερα απο αυτήν.

Και μαζί αυτές τις μέρες συμβαίνει και ένα άλλο φαινόμενο. Η εθνική ανάταση για το Στράτευμα χτυπάει ταβάνι. Και «βροχή» τα μπράβο και τα εύγε, και τα ζήτω. Και απο κοντά να παίζει η τηλεόραση έναν ‘Ηρωα με παντούφλες και να κουνάμε το κεφάλι. Για το τότε. Λές και στο τότε σταμάτησε η ζωή.

Λές και δεν μιλάμε για τους ίδιους ανθρώπους που λίγοι νοιάζονται τις επόμενες μέρες του χρόνου για το πως ζούν και αν παίρνουν λιγότερα λεφτά απο τον τελευταίο διορισμένο ή αν ο πιλότος του μαχητικού αμοίβεται λιγότερο απο έναν οδηγό μιας κούρσας των κυβερνώντων.

Καλή η μνήμη αλλά η ιστορία πρέπει να διδάσκει και να καθοδηγεί για αυτό χρειάζεται ανάλυση σκληρή και δύσκολη, γιατί αλλιώς είναι βόλτα στο μουσείο την Κυριακή για να χαζέψουν τα παιδιά και να ανοίξει η όρεξη στους μεγάλους πριν τα τσίπουρα στην ταβέρνα.

Δηλαδή, απλή «διασκέδαση», λέξη που έχει την ρίζα της στο σκεδάννυμι ήτοι σκορπίζω, διασκορπίζω, διασπείρω, διαχέω, διαλύω.

Κοινώς κλάψε μας και μάς και τους απογόνους και τους προγόνους που θα μας φασκελώνουν απο εκεί που βρίσκονται.

Τα ΌΧΙ έχουν αξία άν τα υπηρετείς όπως τα υπηρέτησαν και τότε. Όχι για μικροπολιτικές και ψευτολεονταρισμούς αλλά για να ανέβεις τον δύσκολο δρόμο της αρετής για το κοινό καλό με δουλειά και σεβασμό στην κοινή λογική, με την σειρά σου και στόχο να αφήσεις ένα μονοπάτι λίγο πιο βατό για τον επόμενο.

Advertisements