«Υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας»

στις

Ήταν 17 Μαίου 1929 όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατα την πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Επικρατείας σημείωνε προς τους δικαστές πόσο σημαντικό θεωρεί τον έλεγχο της κυβερνήσεως του απο την Δικαιοσύνη.

Όταν δε έστω και άνευ προθέσεως διαπράξη η κυβέρνησις καμμίαν παρανομίαν και έλθη το συμβούλιον της επικρατείας να της πη ότι της ακυρώνει την πράξιν της ταύτην, σας βεβαιώ ότι θα έλθω προσωπικώς να συγχαρώ και να σφίξω το χέρι του προέδρου και των μελών του συμβουλίου της επικρατείας, διότι υπενθύμισαν εις την κυβέρνησιν ότι δεν έχει το δικαίωμα να παρανομή.

Ήταν η περίοδος που η Ελλάδα επιχειρούσε όπως και τώρα την κανονικοποίηση της, το χτίσιμο θεσμών. Θεσμών που αντίθετα απο ότι πιστεύει η κυβέρνηση δεν υπάρχουν για να κερδίζουν ή να χάνουν πολιτικά παιχνίδια. Στοιχείωδης ιστορική γνώση και πολιτική ηθική, ένα στοιχειώδες πολιτικό επίπεδο το οποίο φευ δεν αναπτύσσεται σε αμπελοφιλοσοφίες καταλήψεων, κλειστών συνεδριάσεων, κτλ πεφωτισμένων που νομίζουν πως εστάλησαν στην γη για να αλλάξουν τον κόσμο θα απάλλασσαν την κυβέρνηση απο την λαθεμένη άποψη ότι ηττήθηκε και την πεποίθηση πως χρειάζεται κάποιου είδους ρεβάνς. Η χώρα, ο λαός της, το μέλλον της δεν είναι μια ζαριά, μια παρτίδα τάβλι και δεν ανήκει σε κανέναν αλλά αποτελεί περιουσία όλων. Δεν παίζουμε ένα παιχνίδι. Και το Συμβούλιο της Επικρατείας υπάρχει όχι για να κάνει τον τροχονόμο των «μεγάλων» αλλά για να είναι ο θεματοφύλακας των μικρών. Λέει ο Βενιζέλος στην ίδια ομιλία.

Δυστυχώς, κύριοι, ο ελληνικός λαός ζήσας τόσους αιώνας υπό ξένην δουλείαν εσυνήθισε να θεωρή το κράτος εχθρικόν, όπως πράγματι ήτο, ο δε αιών της ελευθερίας δεν κατώρθωσε να του μεταβάλη εντελώς την ψυχολογίαν αυτήν. Εάν κατορθώσωμεν και είμαι βέβαιος ότι θα το κατορθώσωμεν δια του συμβουλίου της επικρατείας να εμπνεύσωμεν και εις τον τελευταίον πολίτην που κατοικεί εις τα απώτατα του κράτους ότι «υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας» που προστατεύουν κάθε πολίτην αδικούμενον από οιονδήποτε διοικητικόν όργανον και από την κυβέρνησιν αυτήν χωρίς να έχη ανάγκην ο πολίτης να προσφεύγη εις πλάγια μέσα και εις την υποστήριξιν των ισχυρών της ημέρας δια να εύρη το δίκαιόν του, βεβαιωθήτε ότι εγκαινιάζομεν ένα σταθμόν ιστορικόν, τον ιστορικώτερον ίσως σταθμόν της ζωής μας από αιώνος.

Η νύχτα της 26ης προς 27η Οκτωβρίου 2016 απέδειξε πως «υπάρχουν δικασταί».

Η αντίδραση της κυβέρνησης κυρίως αλλά οχι μόνο επανέφερε όμως ένα άλλο ερώτημα. Τι πολιτικοί υπάρχουν σε αυτόν τον τόπο;

Λέει ο Αγάθων:Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι: Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει. Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει. Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει.

Η ιστορία λένε κάποιοι επαναλαμβάνεται ως φάρσα.

Στην περίπτωση της ομιλίας του Ε. Βενιζέλου είχε προηγηθεί ο Εθνικός Διχασμός και η Μικρασιατική καταστροφή.

Η Ελλάς συνέχισε. Αλλά πληγωμένη.

Και συνεχίζει να ματώνει.

Γιατί καθώς φαίνεται κάποιοι αρνούνται να δεχτούν και ότι πρέπει να ασκούν διοίκηση κατα νόμο, και πολυ φοβάμαι…πως τους είναι αδιανόητο να δεχτούν πως η εξουσία τους μπορεί και να μην είναι παντοτινή!

Ας ελπισουμε πως η ιστορία δεν θα αποφασίσει να μας κάνει καμία πλάκα…

Advertisements