Ποιός θα ασχοληθεί με την «χακί» πραγματικότητα;

στις

Τι γίνεται με τον «χακί συνδικαλισμό»;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που ακούω συχνά, με διάφορες αφορμές, απο όσους ενδιαφέρονται για τις εξελίξεις. Τελευταία αφορμή για την αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος στάθηκε η δικαίωση του ΣΕΕΝΣΑ που αναγκάστηκε να καταφύγει στην Δικαιοσύνη και όπως φάνηκε ορθά αφού δικαιώθηκε απο το Πρωτοδικείο Αθηνών που με προσωρινή διαταγή επέτρεψε (αυτονόητα) την συμμετοχή των μελών του στα «συνδικαλιστικά όργανα».

Πρώτα απο όλα χρειάζεται νομίζω να ξεκαθαριστούν/υπενθυμιστούν κάποια σημεία για να ξέρουμε όλοι γιατί μιλάμε.

  1. Συνδικαλισμός με την κλασσική έννοια δεν υπάρχει, υπάρχει μια συλλογική έκφραση.
  2. Στρατιωτικοί και πολιτικοί συνήθιζαν να λένε πως δεν χρειάζεται ούτε αυτή η εκφραση διότι ο «συνδικαλιστής» των Στρατιωτικών είναι η πολιτική και φυσική Ηγεσία τους. Η ζωή απέδειξε πως αυτό δεν έφτανε.
  3. Κατα το παρελθόν έγιναν προσπάθειες να ακουστεί η φωνή των Στρατιωτικών μέσα απο διάφορες διαδικασίες πέρα απο τις προβλεπόμενες  (θυμάστε ίσως την δημιουργία mail που θα απευθυνόταν στο υπουργικό γραφείο, τις διακλαδικές επιτροπές, ή τον συνήγορο του Στρατιωτικού που οραματίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ….). Και αυτά δεν έφτασαν.
  4. Δημιουργήθηκαν επίσης φορείς απο ε.ε. Στρατιωτικούς. Η δυναμική τους όμως έδειξε να είναι περιορισμένη (πρόβλημα για μια πιο λεπτομερή ανάλυση αποτελεί πως δεν υπάρχουν στοιχεία για τα μέλη τους). Το βέβαιο είναι πως δημιουργήθηκαν σχετικά σύντομα και νέοι φορείς οι οποίοι κέρδισαν σημαντικότατο μερίδιο απο  την εκτίμηση Στρατιωτικών που τους στήριξαν (το να έχεις μέλη, και μάλιστα πολλά όπως όλοι μπορούν να δουν πχ απο τις φωτογραφίες που κατα καιρούς δημοσιοποιούν, κάτι λέει)
  5. Οι νέοι φορείς με νέα δυναμική ανέπτυξαν πολύ μεγάλη δράση και είναι χαρακτηριστικό πως δικά τους έγγραφα σχεδόν εξ’ ολοκλήρου είναι αυτά που χρησιμοποιούν βουλευτές στον κοινοβουλευτικό έλεγχο για θέματα του προσωπικού.
  6. Κάτι που (ανεξήγητα για μένα) ξεχνιέται επίσης είναι πως τα τελευταία χρόνια νεες πρωτοβουλίες εκπροσώπησης υπάρχουν, και μάλιστα σημαντικές, και στον χώρο των Αποστράτων, αποδεικνύοντας επίσης πως όπου υπάρχει ανάγκη για να βρεθούν λύσεις σε συλλογικά θέματα βρίσκεται και ο τρόπος να εκφραστούν οσοι θίγονται. Είναι τα προβλήματα που αναγκάζουν τους Στρατιωτικούς να Ενωθούν και όχι οι Ενώσεις τους που δημιουργούν τα προβλήματα.

Έχοντας βάλει λοιπόν αυτό το πλαίσιο αυτό που συμβαίνει στην συλλογική έκφραση των Στρατιωτικών είναι κατα την γνώμη μου μια στασιμότητα. Η κυβέρνηση δεν ακουσε και παλι την αντιπολίτευση. Θέματα όπως το πόσους εκπροσωπεί κάθε φορέας, πόση δράση έχει αναπτύξει, κτλ δεν αξιολογήθηκαν. Απόψεις απο όλους δεν ακούστηκαν. Ποιό είναι το αποτέλεσμα;

Πάμε στα βασικά.

Ψηφίστηκε ένας νόμος που για κάποιους θεωρειται «κατάκτηση» ή«κέρδος». Αν είναι έτσι, ποιός κέρδισε όμως;

Μέχρι τώρα φαίνεται πως μόνο η κυβέρνηση κέρδισε αυτό που θέλουν όλες οι κυβερνήσεις και οι Στρατιωτικοί έχασαν. Όπως έχασαν και τα λεφτά του ΣτΕ.

Τι κέρδισε η κυβέρνηση; Την ησυχία της, αφού οι Στρατιωτικοί που έχουν επιλέξει να βρεθούν στην πρώτη γραμμή της συλλογικής εκπροσώπησης χαλάνε πάρα πολύ απο τον χρόνο τους απασχολούμενοι με τεχνικά ζητήματα. Επιπλέον όσες κινήσεις εξακολουθούν να κάνουν (πχ με επιστολές προς βουλευτές) περνούν σε δεύτερη μοίρα γιατί όλοι ασχολούνται κυρίως με τα «συνδικαλιστικά». Όπως το είχε πει και ο Τσίπρας αντιγράφοντας τον Μαο «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση».

Πλήν όμως εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια απο αυτές που συνήθως δεν απασχολούν την κυβέρνηση.Το κακό με την πραγματικότητα βλέπετε είναι πως είναι επίμονη, ειδικά όταν είναι γεμάτη με προβλήματα που κάθε μέρα χειροτερεύουν, οπότε κάποτε θα πρέπει να δώσει και κάποια λύση σε κάποια έστω προβλήματα…

Advertisements