Ούτε γκαρσόνια της Ευρώπης

στις

Υπήρχε μια περίοδος, πρόσφατα, στην νεότερη ελληνική ιστορία, όπου ο εκλεκτός λαός, απόγονος του Σωκράτη, αλλά όχι αυτων που τον καταδίκασαν, των Ηρώων του 1821 αλλά ποτέ των συνεργατών των Τούρκων, των Ηρώων του Έπους του ’40, αλλά ποτέ των «φίλων» των Ναζί, των μαυραγοριτών, κτλ έλεγε απαξιωτικά πως δεν θα γίνει το γκαρσόνι της Ευρώπης.

Αγνοούσε, όντας στην ΠΑΣΟΚική νιρβάνα και τα απόνερα της, πως θα έπρεπε να είναι το όνειρο του για να φτάσει στο σημείο να αξιοποιήσει αυτή την υπέροχη χώρα και να μην την κακοποιεί, να παρέχει κάποτε ανταγωνιστικές υπηρεσίες και όχι να σχεδιάζει «αρπαχτές» ώστε να μην έρχονται μόνο για λιγο όσοι θέλουν να πάνε στα 2-3 νησία της απόλυτης «ελευθερίας» και στην Ακρόπολη ξοδεύοντας όλο και λιγότερα. Και φυσικα αγνοούσε (και δεν σεβόταν) πως ο και ο καλός σερβιτόρος είναι μια άκρως εξειδικευμένη και απαιτητική εργασία.

Απαξιούσε να παραδεχτεί πως δεν ήταν ντροπή να παρέχεις υπηρεσίες αλλά ένα στοίχημα που αν κερδιζόταν θα ήταν νικητής ο λαός αυτής της χώρας και αυτή η χώρα επίσης αφού η ουσιαστική τουριστική της ανάπτυξη θα προστάτευε και το κάλλος της και την φυσιογνωμία της.

Υποτιμούσε ένα επάγγελμα εξειδικευμένο και (γιατί όχι;) συστατικό της«βιτρίνας» της χώρας.

Γιατί ο ευγενής, καθαρός, επαγγελματίας σερβιτόρος είναι «βιτρίνα» για την χώρα.

Γιατί τα λέω αυτά. Καθημερινά βλέπω πολλά στραβά και αστεία. Στο δημόσιο είναι πλέον κανόνας οπότε ας μην σταθούμε ιδιαίτερα, τα έχω πεί και θα τα ξαναπώ, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα όσο περνάει ο χρόνος τόσο αυξάνονται τα κρούσματα «παροχής υπηρεσιών» κάτω του μετρίου. Για παράδειγμα βλέπω και μάλιστα σε «καλές» καφετέριες να σερβίρουν πιάνοντας το ποτήρι απο το στόμιο (αφού βέβαια έχει προηγηθεί ατελείωτη προσπάθεια να δώσεις την παραγγελία). Το συζητώ στο τηλέφωνο με έναν γνωστό που έχει μαγαζί σε τουριστικό προορισμό και έχω το θάρρος. Με αφήνει εμβρόντητο αποδεχόμενος πως το έχει δει και αυτός, στο μαγαζί του, πως τα παλιά του γκαρσόνια που ήταν χρόνια επαγγελματίες δεν το έκαναν αλλά η φοιτήτρια που δεν ξέρει παίρνει μικρότερο μισθό.

Ό,τι πληρώνεις παίρνεις.

Δικαιολογία. Ειλικρινής ή όχι, είναι δικαιολογία.

Είναι όμως και μια πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα που λέει πως αυτή η χώρα έχει πάρει διαζύγιο με την ποιότητα. Τώρα λόγω κρίσης. Αλλά και να φύγει η κρίση θα έρθει άλλη αρρώστια. Η αύξηση του κέρδους.

Το ξενοδοχείο που δεν είναι καθαρό, το ψαράκι που είναι κατεψυγμένο αλλά σε τιμή φρέσκου,ο σουβλατζής που θα πιάσει με τα ιδρωμένα του χεράκια τον γύρο που θα φάει ο πελάτης, ο φροντιστηριακός δάσκαλος που δεν κάνει αλλά τον προσλαμβάνουν, κτλ, κτλ, κτλ

Ταυτόχρονα βέβαια όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει πως η Ελλάδα μπορεί να βγάλει αυτοκίνητα, αεροπλάνα, διαστημόπλοια, αλλά δεν την αφήνουν…Οι κακοί ξένοι φοβούνται μην καταστραφούν.

Οχι…Και πάλι όχι. Δεν είναι έτσι.

Κάποιοι, όχι όλοι, κάποιοι, ξεχωριστοί Έλληνες μπορούν να κάνουν θαύματα, αλλά είναι η μειοψηφία, μικρή μειοψηφία, και δυστυχώς τους βάζει εμπόδια μονίμα η πλειοψηφία, που δεν είναι το εξωτερικού αλλά του εσωτερικού…

Συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που τους  «μυρίζει» να γίνουν και σωστοί σερβιτόροι γιατί δεν υπάρχει λόγος να μάθουν σωστά την δουλειά που τους δίνει ψωμί αφού είναι προσωρινή. Μόνο που δεν είναι έτσι. Ή ανήκεις σε αυτούς που ό,τι και να κάνουν το σέβονται και το κάνουν σωστά ή που τίποτα δεν θα κάνεις σωστά, απλά κάθε φορά θα το κάνεις στραβά με άλλη δικαιολογία.

Ποιός ασχολείται με τέτοιες λεπτομέρειες θα μου πείς όταν υπάρχει το εθνικό μας παραμύθι;

Δίκιο έχεις. Να στο χαλάσω; Ποτέ. Ό,τι θέλει ο λαός. Έ και αμα σου πουν καμιά κουβέντα μην χαλαστείς. Απάντα. «Σιγά μην γίνω το γκαρσόνι της Ευρώπης»

ΥΓ Φέτος είχαμε αύξηση των τουριστών που ήρθαν στην Ελλάδα αλλά τα έσοδα μειώθηκαν . Ό,τι πουλάς, εισπράττεις.

Advertisements