Μη μου κουνάς το δάκτυλο. Δείξε μου. Αν μπορείς.

στις

Βγήκανε, βγήκαμε, να τους καταδικάσουμε.

Αυτοί είναι ρατσιστές. Δεν θέλουν τα προσφυγόπουλα.

Εμείς και αυτοί.

Αυτοί οι άλλοι.

Τους τσουβαλιάσαμε, τους πετάξαμε, και ήσυχοι συνεχίσαμε ότι κάναμε.

Ικανοποιημένοι που εμείς διαφέρουμε και…. εύκολα γενικεύουμε.

Διχασμένοι. Ξανά. Όπως μας θέλουν.

Αυτοί και εμείς.

Ξεχάσαμε για λίγο και φόρους, και ανεργία, και λουκέτα.

Λίγο Πολλάκης, λίγο Ωραιόκαστρο και η κυβέρνηση κοιμάται ήσυχη. Και ας βρίζει τα κανάλια. Για αυτήν δουλεύουν.

Σου λέει ο άλλος πως είναι μεγάλο θέμα γιατί οι κυβερνητικοί κουνάνε το δάκτυλο στους κατοίκους και τους μαλώνουν.

Εγώ ξέρω κάτι άλλο. Δεν γνωρίζω αν πρέπει εμείς οι άσπιλοι και αμόλυντοι να τους καταδικάσουμε, ξέρω όμως ένα πράγμα που το έχω δεί και να «πιάνει» πάντα.

Αν θές να αλλάξεις τους ανθρώπους, αν θές να σε ακολουθήσουν, να τους πείσεις μόνο ένας τρόπος υπάρχει. Μην τους λές τι να κάνουν. Κάντο.

Στείλε πρώτος το παιδί σου σε δημόσιο σχολείο και όχι ιδιωτικό. Σε πολυπολιτισμικό ακόμα καλύτερα. Λαικισμός; Γιατί; Αν αυτό είναι λαικισμός τότε και οι επιλογές των κρατούντων είναι ελιτισμός. Ή όχι;

Άρχειν δια του παραδείγματος. Ή όπως έλεγε ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος «Η μη δίδασκε ή δίδασκε διά του παραδείγματος»

Γιατί τα δύσκολα είναι τα απλά.

Να γίνεις «μάρτυρας» πριν γίνεις δικαστής.

* ακούω πως τελικά η κατάσταση στο Ωραιόκαστρο βρίσκει λύση. Θα μείνουν λοιπόν μόνο οι βρισιές, οι «καταδίκες», και ο διχασμός. Τα βαριά τα λόγια που δεν ξεχνιούνται. Όμορφα, αγγελικά πλασμένα και πάλι….

 

 

Advertisements