Το «πολιτικό πρόβλημα» της χώρας (όπως το καταλαβαίνω εγώ)

στις

Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει η πεποίθηση, η καλύτερα υπάρχει η γενικευμένη αίσθηση πως είναι μια εδραιωμένη πεποίθηση στους Έλληνες οτι το «πολιτικό σύστημα» (κόμματα, πολιτικοί, στελέχη) δεν μπορούν, ούτε και θέλουν να λύσουν ουσιώδη προβλήματα του τόπου.

Η αίσθηση αυτή καταλαβαίνω πως διαπερνά όλη την ελληνική κοινωνία. Απο τον δημόσιο υπάλληλο που άρχισε να έχει κάποιες ανησυχίες στα μνημονιακά χρόνια ώς τον επιχειρηματία που νιώθει να ζορίζεται και τον ιδιωτικό υπάλληλο που συνθλίβεται σε μία εργασιακή ζούγκλα όταν δεν είναι ανεργος.

Έχοντας πία σαφές δείγμα διακυβέρνησης και απο την πρώτη φορά αριστερά (όπως βγαίνουμε άραγε;) αλλά και απο τις προτεραιότητες του Κ. Μητσοτάκη (υπήρξε διαφωτιστική η συνέντευξη του στον ΣΚΑΙ) νομίζω πως μπορεί ο καθένας να εντοπίσει μια σειρά απο λόγους που η Ελλάδα ειναι (για τους περισσότερους) κολλημένη σε ένα βούρκο και συνεχώς βουλιάζει.

Πρώτον. Το πολιτικό σύστημα δείχνει να έχει πειστεί πως οι μόνοι ψηφοφόροι που υπάρχουν είναι όσοι ψήφισαν και στις τελευταίες εκλογές. Το τι ζητά αυτή η πελατεία είναι σχετικά σαφές και έτσι αλλάζει μόνο το αμπαλάζ, το marketing. Υπάρχουν «ιερές αγελάδες» (λέγε με δημόσιο) και η Παπανδρεική κληρονομιά των «τιμημένων γηρατειών» που πρέπει να ικανοποιηθεί, όπως πρέπει να κολακευτεί και η («μέση») νεολαία χωρίς να υπάρχει καμία αξιόπιστη, έντιμη, δίκαιη και λογική απάντηση στο ερώτημα γιατί ΜΟΝΟ αυτοί;

Οι πολιτικοί μοιάζουν με ψαράδες που προτιμούν τα ήσυχα νερά της λίμνης (του βάλτου;) αντί να ανοιχτούν στην απέραντη θάλασσα. Δεν τολμούν να μιλήσουν σε νεολαίους που έχουν δημιουργήσει, που έχουν διακριθεί, σε επιχειρηματίες που είναι έντιμοι, μακριά απο το κράτος, με όραμα, στους εργαζόμενους που πιστεύουν πως η ζωή είναι απλή, αν δουλεύεις φιλότιμα θα ανταμειφθείς δίκαια, στα λεγόμενα «στελέχη» των επιχειρήσεων που έχουν επενδύσει σε μόρφωση αλλά και απόκτηση δεξιοτήτων μέσω εμπειρίας και περιμένουν δίκαιη ανταμοιβή για τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα τους σε έναν ιδιωτικό τομέα που δεν θα είναι ζούγκλα.

Κατα την γνώμη μου η συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος είναι κατανοητή με όρους ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥΣ.  Δεν ξέρουν, δεν ρισκάρουν, δεν πλησιάζουν. Κάλλιο πέντε και στο χέρι.

Έτσι είναι βέβαιο πως όλοι θα είναι ικανοποιημένοι. Και οι πολιτικοί που θα αλλάζουν καρέκλες, πότε κυβερνητικές πότε αντιπολιτευτικές και οι οργανωμένες μειοψηφίες που έχουν πιάσει τα περάσματα.

Δεύτερον. Όλη η λεγόμενη διοίκηση της Ελλάδας δεν μπορεί να αποφασίσει τι είδους κράτος θέλει. Και δεν μπορεί γιατί δεν θέλει. Και δεν θέλει γιατί η θολούρα και το φιλοσοφείν σημαίνει καφεδάκι και καλοπέραση και να περνάει ο καιρός, σημαίνει πως οι ευθύνες υπάρχουν για να γίνονται μπαλάκι, σημαίνει πως δεν χρειάζεται να ανησυχήσεις μήπως κάτι πάει στραβά γιατί όλα θα πηγαίνουν στραβά οπότε πάντα θα μπορείς να υπόσχεσαι πως θα διορθώσεις τα πάντα γνωρίζοντας πως ούτε εσύ ούτε κανείς άλλος θα κάνει τίποτα.

Μεταξύ Δύσης και Ανατολής, Ευρώπης και …Βενεζουέλας η Ελλάδα εξυπηρετεί την παρανοιοκρατική και ουχί γραφειοκρατική δομή της βολεύοντας τα δικά μας παιδιά. Η διοίκηση δεν είναι ούτε απο πάνω προς τα κάτω ούτε όμως υπάρχει και ανάθεση ευθυνων – αρμοδιοτήτων σε διάφορετικά επίπεδα. Όλοι είναι αρμοδιοι αλλά όλοι είναι δέσμιοι κάποιας έγκρισης που έρχεται «απο πάνω». Αλλά και οι «απο πάνω», γραμματείς, υπουργοί, κτλ, είναι δέσμιοι του τελευταίου απίθανου χαρτιού που μπορεί να έμφανιστει απο κάποιο χαμένο σε σκοτάδια και σκόνες γραφείο στα καλά του καθουμένου….

Τρίτον. Οι πολίτες που έχουμε απογοητευτεί είναι μάλλον βέβαιο πώς είμαστε για το πολιτικό σύστημα ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Δεν μας υπολογίζουν και ομολογώ πως  εγώ δυσκολεύομαι να βρώ εναν πολιτικό σχηματισμό που να έχει την προοπτική να είναι έτοιμος άμεσα να αναλάβει την αναδημιουργία αυτής της χώρας. Είμαστε λοιπόν νομίζω καταδικασμένοι σε μεγάλο βαθμό να πορευτούμε με ότι (λειψό) έχουμε. Όμως μπορούμε να αποφύγουμε τα χειρότερα αν επιλέξουμε κάθε φορά με τον σταυρό μας κάποιον που να μας πείθει οτι μπορεί να «σαμποτάρει» ακόμα και την απάθεια του ίδιου του κόμματος του.

Τέταρτον. Πρέπει νομίζω να μπεί ένα τέλος στην εποχή του κακώς εννοούμενου «πολιτικού πολιτισμού» τον οποίο εγώ βλέπω πια ως πρόβλημα.  Το πείραμα των συνθεσεων εχει κατα την γνώμη μου αποτύχει και το πολιτικό πρόβλημα θα μεγαλώνει όσο προσπάθεί να γεφυρώσει αγεφυρωτα πράγματα. Χρειάζονται αλήθειες που να πονάνε. Αυτή την φορά το ΟΧΙ πρέπει να το πούν οι συνετοί.

Πέμπτο και τελευταίο. Πολύ ωραία όλα αυτά αλλά ποιός θα τα κάνει πώς θα γίνουν; Πέρα απο την σταυροδοσία (σημείο 3) που συμβαίνει μια στο τόσο εδώ υπάρχουν δύο απαντήσεις αφού πρώτα όμως συμφωνήσουμε σε μια βασική αρχή. Πως αν δεν γίνει τίποτα είμαστε απλά καταδικασμένοι. Το θέλουμε; Αν οχι τοτε χρειάζεται να αλλάξουν όλα. Πώς; Α) Θα τύχει να παρουσιαστεί κάποιος πεφωτισμένος ή μια ομαδα γνωστικών και εμείς απλά θα τους ψηφίσουμε και Β) Θα πετύχουμε να τους αλλάξουμε «βομβαρδίζοντας» καθημερινά τους πολιτικούς και τους παρατρεχάμενους (πχ μέσα απο τα κοινωνικά δίκτυα) με «χύμα» μη «πολιτικά ορθές»  επισημάνσεις, παρατηρήσεις, κτλ και τονίζοντας οτι και εμείς έχουμε ψηφο. Αφου δεν θέλουν να σεβαστούν τους πολίτες θα πρέπει να τους φοβηθούν γιατί τόσο καιρό οι πολίτες που κόπιασαν, που παρήγαγαν, που κράτησαν όρθιο αυτό τον τόπο εντελώς λαθεμένα σεβάστηκαν ή και φοβήθηκαν κραυγές και αέρα κοπανιστό.

 

 

Advertisements